Facebook bepaalt de publieke opinie. Of niet?

Time geeft ons een goede kijk in de geschiedenis van de timeline van Facebook. Daarnaast krijgen we een uitleg over hoe het algoritme van de timeline op dit moment werkt. Opmerkelijk is dat veel mensen niet eens weten dat Facebook hun timeline beinvloedt. Dit doen ze onder andere met een “feed quality panel”, mensen die geld verdienen met Facebooken. Tot slot lees je een kritische noot over de macht van Facebook over wat jij leest.

Zelf besef ik na het lezen van dit artikel des te meer dat Facebook de publieke opinie kan beinvloeden door te kiezen welk nieuws ze groot willen maken. Een goede reden om Facebook niet het hele internet voor je te laten zijn, maar verder te kijken dan je neus lang is. Of ben ik nu belerend?

Lees het artikel over Facebook op Time.com.

Facebook houdt informatie achter bij video insights

Het is geen geheim dat Facebook hard aan de weg timmert wat betreft video. Native video’s op Facebook Pages doen het ‘plotseling’ heel goed, achter de schermen geeft Facebook jouw video’s momenteel een extra zetje om zo meer de concurrentie aan te gaan met Youtube. Sinds kort is het ook mogelijk video’s die geplaatst zijn op Facebook te embedden op webpagina’s buiten Facebook. Daar bovenop lanceerde Facebook een paar dagen geleden de app Riff, waarmee je onderling met video kunt communiceren en video’s aan elkaar kunt knopen. Een soort video-estafette.

Er is kritiek op de manier waarop Facebook haar positie rondom video wil versterken. Zo beschreef Thomas Baekdal hoe Facebook manipuleert in ‘The made up success of Facebook Video‘ door een video al na drie seconden bekijken als ‘view’ te rekenen. Hierdoor – en mede door het extra pushen van video in je tijdlijn én doordat de video automatisch start – lijkt het succes van Facebook vertekend.

Een video op Facebook start dus tegenwoordig vanzelf (autoplay), maar deze start altijd zonder geluid. Naar mijn idee is een video-view pas écht een view als de kijker het geluid aanzet. Ik kijk geen video’s zonder geluid. Jij wel?

Ik mis dus iets in de video insights van Facebook. Deze geven mij wel video-views (korreltje zout, want dat is dus minimaal een drie seconde view), 30 seconde views (dat lijkt er al meer op), maar Facebook zou mij pas écht helpen door mij bij deze getallen aan te geven hoeveel mensen op het unmute knopje hebben geklikt. Want volgens mij zijn de echte videokijkers ook videoluisteraars.

The Facebook Conference – KLM – Help don’t sell. Talk don’t yell. Show don’t tell. #tfc2013

wijchen

Karlijn Vogel-Meijer van KLM geeft aan dat ze weinig budget hebben voor social, dus ze moeten creatief zijn. Ondertussen heeft KLM 130 mensen op webcare zitten. Naar eigen zeggen is dit geen extra kostenpost omdat deze mensen eerder de telefoon opnamen. De campagnes die ze verder uitvoeren zijn gaaf, maar ook hier lijkt het erop dat er ruim budget aanwezig is. Ik zal het erop houden dat  ‘weinig’ een relatief begrip is.

Hoewel Facebook zelf aangeeft dat ze een keihard advertentiemedium zijn, kijkt KLM een stuk romantischer naar het ‘sociale platform’. “Wij zijn te gast op Facebook en zo gedragen we ons ook”, is het motto. De klant heeft gelijk. Als zij binnen 5 minuten geholpen willen worden, dan moeten we ook gaan kijken of dit mogelijk is, zegt KLM. Aan de andere kant is transparantie ook belangrijk. Als we een klachtenstroom niet aankunnen zullen ze mensen niet in het ongewis laten, maar zeer duidelijk communiceren dat het nu 90 minuten wachten is. Anders is het niet, vertelt Vogel-Meijer.

Echt inspirerend is als we zien hoe een klant zelf een video gemaakt heeft met de vraag of KLM voetbalclub SV Woezik wil sponsoren.  “We hebben beiden captains en een mooie thuisbasis” is een greep uit de vele raakvlakken tussen KLM en de voetbalclub, die de KLM-fan op humoristische wijze de revue laat passeren. KLM gaat met dit pareltje aan de slag.  Ik denk dat zonder een kanaal als Facebook dit soort fan-uitingen geen podium zouden hebben. KLM beweert veel van dit soort content te ontvangen, persoonlijk denk ik dat dat een beetje bluf was. Hoe dan ook, de content is wel heel aanstekelijk.

Qua acties kun je best jaloers zijn op KLM. Ze verkopen via Facebook vluchten die normaal bijna leeg zijn. Bijvoorbeeld door de prijs omlaag laten te gaan in ruil voor likes. Slim, want zo verspreidt de boodschap weer naar vrienden en familie die wellicht ook interesse hebben in de vlucht naar Paramaribo. Offline en offline komen zo dicht bij elkaar. Vluchten vullen met likes, dat is knap. Zeker als dit 900% meer sales oplevert op één dag.

“Van reactief naar proactief naar predictief” staat op een van de laatste slides, waarin KLM duidelijk maakt dat meten belangrijk is om zo het succes van de volgende actie beter te kunnen voorspellen. Dat bekt lekker. De smartphones in de zaal komen tevoorschijn. Dié noteren we even.

Vogel-Meijer geeft aan dat Facebook niet heilig is. Wanneer er een ander kanaal is waar de klant naartoe gaat, zal KLM niet schromen daar actief te worden. Ietwat ongelukkig geeft ze het voorbeeld van Hyves. Logisch dat je daar niets meer doet.

KLM is sinds de aswolk (niet genoemd tijdens deze presentatie) een voorbeeld voor velen in de marketing/online wereld. De romantische benadering ten opzichte van klanten siert hen, maar is niet heel realistisch. Toch maakt KLM mij zeer nieuwsgierig naar het budget dat ze te besteden hebben. Zouden ze zo transparant zijn om dat met mij (ik ben ook klant van KLM!) te delen?

The Facebook Conference – Heinz en de kunst van story telling #tfc2013

heinz

Op 9 oktober 2013 vond The Facebook Conference plaats. Hieronder mijn korte verslag van één van de sessies: Heinz loves conversations – The power of storytelling.

Net als Heineken (ook op The Facebook Conference 2013) is Heinz ketchup eigenlijk niet meer dan een product in een flesje. Op zich valt er weinig over het product te praten. Ketchup heeft geen features, geen knopjes of nieuwe versie. Heinz heeft hiervoor een eenvoudige oplossing: story telling.

Joris Veger van Heinz begint met een verhaal. Het verhaal van Heinz. Mooi dat het bedrijf zo sterk de historie (sinds 1876!) meeneemt in de communicatie. Dat beklijft. Zeker als het nog persoonlijk wordt ook, want op de vraag of je een slapper, cheater, banger of tapper bent reageert de zaal enthousiast. Online wordt er meteen veel over gesproken, deze reactie is het directe bewijs dat story telling werkt.

De verhalen die Heinz vertelt zijn onder te verdelen in vier categorieen:

  • Icon (iconische verhalen uit de geschiedenis)
  • Pure (over het product)
  • Hero (de geheimen van het product)
  • Always (hoe je Heinz altijd kunt gebruiken)

Wanneer Heinz zelf aan het woord is op Facebook, gebruiken ze de ‘speak, spot en spark’- methode, waarvan ‘spot’ bijvoorbeeld een foto is van een celebrity met een fles Heinz ketchup.

Wat mij aansprak is dat Heinz de fans ook zelf verhalen laat vertellen. Dit doen ze middels de zogenaamde Talking Label, een label waarvan je kunt bepalen welke tekst erop komt. Deze wordt niet alleen door consumenten besteld, maar ook gebruikt als cadeautje van Heinz aan hun fans. Kost weinig en toch heel persoonlijk. Veger benadrukt ook dat ‘little acts of kindnessess’ werken. Ik geloof daar zelf ook in.

Ook laten ze de fans aan het woord in panels (500 panelleden die o.a. Facebook posts beoordelen) en in bijeenkomsten waarin de grootste fans de nieuwe oogst tomaten uit de fles mogen knijpen. De mini’s van Albert Heijn worden ook ingezet, via Facebook wordt de community gevraagd de mooiste foto’s met hun ketchup mini in te sturen. Goede inhaker.

De rijdende picknickmand wordt ook genoemd. Een grappig idee, om een picknickmand door het Vondelpark te laten rijden. Dit levert op een vrij eenvoudige manier content op. Alleen jammer dat niet iedereen begrijpt wie de afzender is, zo getuigt dit filmpje.

De video die als afsluiter werd gebruikt, toont hoe mooi Heinz uit de historie kan putten (icon). Het geklop op de flesjes ging over in applaus van de zaal.

 

 

Taggen: een Facebook-ergenis

fbmails

Het overkomt mij steeds vaker dat ‘Friends’ op Facebook mij taggen in berichten. Hierachter zit meestal de gedachte dat ik interesse heb in een bepaald bericht, althans: dat denkt de tagger. Zo werd ik een poosje geleden getagged door een singer-songwriter waarmee ik een warme vriendschap heb gesloten op Facebook. Hij had een afbeelding met de datum van zijn optreden geplaatst en daarbij een groot aantal vrienden getagged. Op zich slim, want niemand wil getagged worden met zijn vinger in zijn neus of nu nét die foto dat je stomdronken een Harlem Shake aan het doen was. Dus even kijken doe je sowieso. Natuurlijk stond ik niet op de afbeelding.

Het vervelende vind ik dat ik bij ieder comment op het bericht een mail krijg.

Nadat ik mijn ergernis op Twitter en Facebook had geplaatst, kreeg ik tips (waarvoor bedankt!). Het taggen kan ik voorkomen door mijn instellingen te veranderen zodat men eerst toestemming moet vragen én ik kan mij zelf weer untaggen. Maar had Facebook niet kunnen bedenken dat de mailalerts stoppen wanneer het aantal comments boven de vijf komt en ik niet deelneem aan de discussie?

 

Of mis ik weer een verborgen instelling? Ik trek maar de conclusie dat Facebook het wel beter zal weten dan ik. Anders had ik er wel gewerkt 😉

 

*hetzelfde fenomeen steekt de kop op als ik iemand feliciteer met zijn verjaardag en nog vijftig mensen doen dat. Ik pas wel op wanneer ik ergens op reageer.

Infographic: De verschuiving naar visuele social media

De toename van smartphones heeft geleid tot het succes van Instagram, daarnaast hebben we afgelopen jaar Pinterest ook flink zien groeien. Visuele social media is hot. Niet voor niets heeft Facebook Instagram ingelijfd en start Twitter met een vergelijkbare dienst ‘Twitter Photo Filters’.

Duidelijk, we maken een verschuiving mee van vertellen naar tonen: “Tell me, I’ll forget; Show me, I’ll remember; Involve me, I’ll understand.” Niet voor niets genereren posts op Facebook met daarin een afbeelding 53% meer likes dan gemiddelde posts, volgens Hubspot. (Tip: download hun tip sheet ‘How to engage Facebook fans with photos‘)

Onderstaande infographic van SociallySorted geeft de verschuiving mooi weer met indrukwekkende getallen en geeft direct een aantal tips.

 

Brady Quinn relativeert social media na zelfmoord ploeggenoot

Mooie woorden van quarterback Brady Quinn (Kansas City Chiefs), na de vreselijke zelmoord van teamgenoot Jovan Belcher.

“We live in a society of social networks and Twitter pages and Facebook. That’s fine and stuff, but you know, we have contact with our work associates, our family, our friends and it seems like half the time we’re more preoccupied with our phone and other things going on instead of the actual relationships we have in front of us,”

http://www.youtube.com/watch?v=vc-e-T39Z80

httpv://www.youtube.com/watch?v=vc-e-T39Z80

Waarom Pinterest waardevoller is dan Friendsheet

Als ik appels en peren vergelijk, dan moet je het zeggen. Maar vlak na de vele berichten dat Pinterest het snelst groeiende social network van het moment was, verscheen er een plotseling een applicatie op Facebook genaamd Friendsheet. En Mark Zuckerberg was er 6 maart als de kippen bij om Friendsheet te liken voor zijn 12 miljoen subscribers. Friendsheet had de aandacht.

Een andere reden waarom ik Friendsheet in één adem noem met Pinterest? Bekijk hieronder screenshots van Friendsheet (links) en Pinterest (rechts) en je snapt waarom:

De gelijkenis is dus groot. Maar wat is het grote verschil?

  • Friendsheet onttrekt de plaatjes van je Facebook-vrienden uit hun timeline en plaatst deze in een Pinterest-achtig design, zodat je er makkelijk doorheen kunt scrollen.
  • Pinterest toont de afbeeldingen van je Pinterest-contacten. Deze zijn geplaatst op basis van bewust gekozen ‘pinboards’ die over het algemeen een thema bevatten (color, design, art, interior).

Op Friendsheet vind je dus met name foto’s die gemaakt zijn door degene die ze gepost heeft (je neefje op Sensation White), terwijl je op Pinterest met name afbeeldingen ziet die niet het eigendom zijn van degene die deze gepost heeft (het interieur van een huis in Basel geplaatst door een onbekende).

Kortom, het lijkt erop dat Friendsheet het design van Pinterest heeft gepikt maar er een andere invulling aan heeft gegeven. Dat kan ook bijna niet anders, want de structuur van Facebook (tekst met beelden) is niet gelijk aan die van Pinterest (beelden met tekst).

Wat is voor mij waardevoller? Hier geldt hetzelfde als in mijn post ‘Waarom Twitter waardevoller voor mij is dan Facebook‘: ik heb weinig behoefte aan foto’s die bekenden plaatsen en hoofdzakelijk een activiteit van henzelf betreft welk mij over het algemeen niet raakt. Mijn interessegebied komt vaak niet overeen met die van mijn ‘vrienden’ op Facebook.

Prettiger vind ik het bekijken van kwalitatieve foto’s die mijn creativiteit prikkelen, van personen die ik volg op basis van gedeelde interesse. Of van personen waarvan ik alleen de gedeelde interesse volg. Bijvoorbeeld: Met Jim heb ik weinig raakvlakken, behalve onze passie voor filmposters. Ik volg alleen zijn pinboard Filmposters op Pinterest. (Iets dat op Facebook niet mogelijk is)

Friendsheet is misschien een poging Pinterest na te apen, voor mij is het niet meer dan een andere manier van een ongesorteerde bulk foto’s bekijken op Facebook. Wellicht is het de bedoeling van Friendsheet om Pinterest-gebruikers te kapen, maar ik geloof niet dat dit gaat lukken. Het is appels (waarvan sommigen rot zijn), vermomd als peren, vergelijken met peren. Friendsheet 0, Pinterest 1.

 

Waarom Twitter waardevoller voor mij is dan Facebook

Ik hoor het herhaaldelijk als ik mensen enthousiast probeer te maken voor Twitter: “Ik zit toch al op Facebook?” Voor velen is dat een reden niet aan Twitter te starten. Een ander argument is, het aloude “ik hoef niet te weten of iemand naar het toilet geweest is”.

Mijn ervaring is precies andersom. Ik heb minder behoefte aan een groot aantal berichten van personen op Facebook, die het sociale netwerk mijn ‘vrienden’ noemt. Ik heb met name weinig behoefte aan de berichten van sommige ex-klasgenoten of sommige familieleden waarmee ik weinig interesses deel en waarmee de gemeenschappelijke deler vaak ver in het verleden ligt. Toevallig zaten we bij elkaar in de klas. Maar wat bindt ons dat nú nog? Ik heb niets aan het bericht “Anna en Simon doen proefjes…blije vader!”

Beth Massa is deze discussie al eens gestart en ik ben het met haar eens:  “So the next thing that happened, of course, is that my newsfeed became crammed with updates of people I didn’t know anymore.” Ik raad je aan haar blog “Why I quit Facebook” eens door te lezen.

Het grote verschil met Facebook is dat Twitter een netwerk is van mensen waarmee je interesses deelt. Ik interesseer mij bijvoorbeeld in muziek, films, digital marketing en Rotterdam en volg mensen met dezelfde interesse. Het gevolg? Ik lees berichten die over het algemeen interessant zijn voor mij. Sterker nog, de juiste informatie komt op mij af. Het scheelt mij zelfs tijd, want ik scan snel en hoef zelf niet meer op zoek naar deze informatie. Omdat ik graag een bijdrage wil leveren en omdat ik geloof in het fenomeen delen doe ik dat wel. Zo helpen we elkaar op Twitter.

Een groot aantal mensen in mijn netwerk op Twitter ken ik niet. Maar het praten over onderwerpen waarover we een gezamenlijke interesse delen brengt ons wél dichter bij elkaar. Op die manier heb ik al vele nieuwe mensen leren kennen, met als gevolg dat we elkaar ook in levende lijve (jawel IRL) ontmoeten, of dat we elkaar spreken wanneer we toevallig op dezelfde locatie zijn.

Vind ik Facebook waardevol? Ja, maar Twitter is voor mij persoonlijk stukken waardevoller, vanwege bovenstaande feiten. Hoe zit het bij jou?

Een volgende artikel wordt: “Waarom is Pinterest waardevoller voor mij dan Friendsheet?”

 

Do NOT follow this link or you will be banned from the site!